Paka Zwierzaka (edycja kwietniowa) - recenzja

26 kwietnia otrzymaliśmy do przetestowania Pakę Zwierzaka. Co to takiego? Czy produkty, które się w niej znalazły, przypadły nam do gustu? Odpowiedzi na te czy inne pytania szukajcie poniżej. ☺

Co to jest?
Comiesięczna paczka pełna niespodzianek w postaci różnorodnych psich produktów. Dostępne są Paki dla psów małych, średnich i dużych.
My do testów otrzymaliśmy Pakę dla psa średniego.

Spacerów czas
Temat przewodni kwietniowej Paki Zwierzaka brzmiał Spacerowa finezja. Świetny pomysł, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że wiosna sprzyja długim spacerom z czworonożnymi pupilami.


Co zawierała Paka?

Opisy produktów:

Szarpak Comfy

Uwielbiam zabawki Comfy. Mamy ich całkiem sporo (z 5).
Bardzo ucieszyła mnie obecność szarpaka w Pace. Zabawka nie zaprzepaściła pokładanych w niej nadziei. Wytrzymała, nie za duża, nie za mała, do zabawy doskonała - tak w skrócie można ją opisać. ☺
Mango zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. ☺

Zabawa była przednia!

Nóżka jagnięca Trixie

Mango nigdy wcześniej nie miał z nią do czynienia.
Gryzak sprawdził się świetnie i zajął rudzielca na długo.

Paski jagnięce Planet Pet

Cieniutkie. Łatwe do podzielenia na mniejsze kawałki. Nie kruszą się. Nie brudzą. Mają świetny skład. I... rudy za nimi przepada. Czego chcieć więcej? ☺

Kabanos Planet Pet

Pyszny i zdrowy. Idealna przekąska spacerowa. Nie wiem, co jeszcze mogę o nim napisać, musicie zadowolić się zdjęciami. ☺
Mango poleca!

Karma mokra Platinum

Mniam! Pyszności! Do tego najwyższej jakości. ☺
Karma ma wspaniały skład. Zresztą zobaczcie sami.

Próbka karmy suchej Platinum

Co mogę o niej napisać? Że jest... magiczna. ☺ Oczarowała mnie... swoją innością.
W życiu miałam do czynienia z wieloma karmami suchymi, które różniły się między sobą, ale wszystkie były też do siebie nawzajem bardzo podobne.
Czym wyróżnia się karma Platinum?
• Raczej rzadko spotykaną barwą i kształtem.
• Miękkością (w porównaniu do innych znanych mi karm suchych) - podzielenie granulatów na mniejsze kawałki nie nastręcza żadnych trudności.
• Smakowitym wyglądem. ☺
Gdybym była właścicielką psa-wszystkożercy, zapewne przestawiłabym go na tę karmę. Niestety, Mango to niejadek. Co prawda karma Platinum bardzo mu zasmakowała, niemniej... znam rudego bardzo dobrze i wiem, że na dłuższą metę zbrzydłaby mu, przynajmniej do pewnego stopnia.
Karma ta posiada certyfikat jakości i - jak zapewnia producent - wyróżnia ją nieporównywalny smak i bardzo wysoka przyswajalność wszystkich składników odżywczych.
Łapcie skład. ☺

Jedyną wadą, jaką dostrzegam, jest wielkość granulatów. Choć właściciel dużego psa powinien być zadowolony. ☺ Średniego zresztą może i też. Mango jest mało-średni, poza tym preferuje jak najmniejsze granulaty.
Nie mogę polecić, bo otrzymałam jedynie maleńką próbkę (szkoda, swoją drogą) - to zdecydowanie za mało, bym mogła stwierdzić, czy karma jest godna polecenia. Jedno jednak mogę napisać na pewno: karma sucha (mokra zresztą też) Platinum zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. ☺

Torba na smakołyki firmy Trixie

Jedyny paczkowy produkt, który nie przypadł mi do gustu. Dlaczego? Gdyż posiadam już tego typu saszetkę, na dodatek rzadko jej używam, preferuję nerkę.
Nie mogę niczego zarzucić torbie Trixie - jest ładna i dosyć pojemna - pomieści sporo smakołyków, woreczki czy piłkę. Ale... no, po prostu za bardzo mi się nie przyda...

Torebki na odchody firmy Trixie

Mieszkamy na wsi, więc po psie nie sprzątam. Jednak woreczki przydają się podczas wspólnych wypadów na miasto.
Największym atutem torebek Trixie jest ich niewielki rozmiar - wszędzie się zmieszczą.

Dlaczego warto zamówić Pakę?
• Zawiera przeważnie produkty bardzo wysokiej jakości.
• Każda Paka to niespodzianka. Lubicie niespodzianki? ☺ Bo ja uwielbiam!
• Paczka jest kompletowana pod konkretnego psa. Co to oznacza w praktyce? Jeśli twój pupil jest alergikiem, niszczycielem albo nie bawi się zabawkami - żaden problem. Od tego jest pole Wiadomość dla sprzedawcy, które w razie potrzeby uzupełnia się o informacje na temat zwierzaka.
• Umożliwia poznawanie nowych psich zabawek, smakołyków, karm, akcesoriów.
• Na niektóre Pakowe produkty normalnie byśmy się nie zdecydowali - tymczasem mogą okazać się naprawdę fajne. ☺

A co przemawia przeciwko Pace?
• Zawsze istnieje możliwość, że jakieś produkty nie przypadną nam/naszemu psu do gustu. Albo stwierdzimy, że mogliśmy wydać pieniądze przeznaczone na Pakę na coś lepszego.
To tyle. ☺

Moim zdaniem opłaca się zaryzykować i od czasu do czasu zamówić Pakę.

Gdzie kupić?
pakazwierzaka.info 

Bardzo dziękuję za zaufanie. Testowanie zawartości Paki było dla nas prawdziwą przyjemnością. ☺

Czytaj więcej »

Gdzie kończy się brak wyobraźni, a zaczyna głupota?

Źródło: publicdomainvectors.org

Około rok temu (gdy rudy był jeszcze szczeniakiem) podczas spaceru spotkała nas niemiła przygoda. Na wiejskiej dróżce Mango został zaatakowany przez psa. Biedny malec w panice szarpnął się tak mocno, że urwał smycz (taśmową Flexi) i sprintem poleciał prosto do domu, pod którym na mnie czekał.
Dzisiaj Mango ponownie został zaatakowany przez tegoż psa. Żeby było śmieszniej - w tym samym miejscu. Tyle że tym razem był z nim właściciel. Ale chwileczkę...
Pozwólcie, że krótko scharakteryzuję agresora. Znam go z widzenia, to pies łańcuchowy, który za każdym razem na nasz widok szczeka przeraźliwie i krztusi się na uwięzi. Biedak.
Wracając do opisu naszego dzisiejszego spaceru...
Gdy pies zaatakował, Mango w pierwszym odruchu zaczął biegać w kółko jak szalony (aha, swoją drogą, rudy i tym razem prowadzony był na smyczy). Właściciel wołał zwierzaka (co oczywiście nie przyniosło żadnych rezultatów). Rudzielec tymczasem zatrzymał się i zaczął odpierać ataki przeciwnika.
Na marginesie, wiele razy rudy był atakowany przez inne psy, ale dziś po raz pierwszy zrobił coś w samoobronie. Nie wiem, czy się cieszyć, czy smucić.
Tak więc whippet się bronił, pies atakował, ja starałam się jakoś ogarnąć sytuację, a tymczasem właściciel agresora zaczął się oddalać w górę ścieżki. Początkowo się tym zirytowałam, ale później dotarło do mnie, że chciał w ten sposób zachęcić psa do podążania za sobą. Staniem i wołaniem nic by nie wskórał. Co nie zmienia faktu, że pies zaprzestał ataku dopiero w momencie, gdy udało mi się wkroczyć do akcji i wziąć Mangusia na ręce. Na szczęście rudemu nic się nie stało.
Jestem strasznie wkurzona tym, co się dzisiaj wydarzyło. Aż nie wiem, od czego zacząć.
Po pierwsze, zupełnie nie rozumiem, jak można w ogóle trzymać psa na łańcuchu, ale to temat na osobny post.
Inna sprawa, że psy agresywne, nad którymi właściciele nie mają żadnej kontroli, swobodnie latają sobie po wsi. Przez osobniki temu podobne, musieliśmy wraz z Mango zrezygnować z wielu bardzo fajnych tras spacerowych.
Co do zaistniałej dnia dzisiejszego sytuacji - zapomniałam dodać, że pies podążał dróżką nieco z tyłu, za właścicielem, który zresztą również niespodziewanie wyłonił się zza zakrętu. Minęliśmy się i dopiero wtedy dostrzegłam psa. Człowiek mógł mnie, kurczę, poinformować, że jest ze stworzeniem gatunku Mango. Wtedy byłabym przygotowana i zobaczywszy z kim mam do czynienia, może zdążyłabym zareagować i wziąć rudzielca na ręce. Tyle że właściciel najwyraźniej nie znał swojego łańcuchowca wystarczająco dobrze i nie przyszło mu do głowy, że jest on w stanie zaatakować pobratymca (mimo iż ten, uwiązany, darł japę na każdego przechodnia). Pewnie był wręcz z siebie dumny, bo po kilku miesiącach wybrał się na spacer z psem (sami wiecie, niektóre wiejskie psy nie są w ogóle spuszczane z łańcuchów).
Jakiś czas temu Natalia pisała na swoim blogu o ludzkim braku wyobraźni. Zdecydowanie się z nią zgadzam, choć to, z czym się dzisiaj zetknęłam, określiłabym raczej mianem głupoty. Po prostu.
Nie znasz swojego psa, nie wiesz jak reaguje na inne zwierzęta - nie spuszczaj go ze smyczy.
W gruncie rzeczy, znam kilka psów wolno chodzących po wsi, które są agresywne. A ich właściciele wiedzą o tym, ale... olewają to. Najlepiej. Najwygodniej. Dobrze, dobrze, jest jednak pewien szczegół - spotkany przez nas zwierzak zagroził zdrowiu i życiu Mango. Ale przecież to tylko pies...

Ludzka bezmyślność mnie przeraża.

Temat nie został wyczerpany.

Dzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach.

Czytaj więcej »

Nie może się nie udać!

Mango ma mocno utrwalony nawyk ciągnięcia na smyczy - robi to od szczenięcia, a żyje już ponad półtora roku. Wiele razy próbowałam z tym walczyć, nauka nie przynosiła jednak rezultatów. Wreszcie zdecydowałam, że skończę z Mangusiowym ciągnięciem raz na zawsze. Długo się do tego przygotowywałam. Opracowałam dokładny plan działania - i z dniem dzisiejszym zaczynam wprowadzać go w życie.
W nauce rudzielca kierować się będę radami zawartymi w książkach Aria, równaj! Jacka Gałuszki i Szkolenie psa Anny Biziorek. Cierpliwość, małe kroczki, pozytywne metody szkolenia, moc ćwiczeń - i tym razem musi się udać!
Po co piszę to tutaj? Bo potrzebuję motywacji, wsparcia. Każdy komentarz jest dla mnie na wagę złota. ☺
Jeśli się uda, bardzo możliwe, że na blogu pojawi się post, w którym podzielę się zastosowanymi przeze mnie sposobami nauki chodzenia psa na luźnej smyczy. Wstępnie spytam, czy ktoś byłby chętny na przeczytanie takiego poradnika? ☺ Piszcie!

Czytaj więcej »

Sportowe marzenia i plany

Przeszłość
Sporty kynologiczne zawsze mnie fascynowały. Najbardziej podobało mi się dogfrisbee, na drugim miejscu były obedience i flyball. Marzyłam o psiaku sportowym, wciągających treningach i ekscytujących zawodach. Wtedy wszystko wydawało mi się być takie proste...

Teraźniejszość
Niestety, zmarnowałam okres szczenięctwa Mangusia. Nie przyłożyłam się zbytnio do jego socjalizacji (np. oswojenia z miastem, tłumami) czy nauki, chociażby ładnego chodzenia na smyczy. Nie poczyniłam też odpowiednich przygotowań, wiedząc, że chcę, by Mango w przyszłości uprawiał sport(y). Nie mam na myśli forsowania szczenięcia przedwczesnym łapaniem frisbee w locie czy skakaniem przez hopki. Nie, nie. Chodzi mi raczej o naukę aportowania, wymiany czy o wspomnianą już socjalizację psiaka. Teraz ponoszę tego konsekwencje, ale nie jest najgorzej. Staram się naprawiać błędy popełnione w przeszłości i całkiem nieźle mi to wychodzi.

Sporty, dobrze, ale jakie? Marzenia i plany
Uważam, że Mango jest stworzony do dogfrisbee. Pięknie i chętnie skacze, a nawet łapie zabawki w locie. Umie aportować, choć nie wszystko i nie zawsze (ćwiczyliśmy to ok. 5 miesięcy i udało się; treningi, oczywiście, wciąż trwają - musimy to jeszcze dopracować).
Mango jest szybki i zwinny (w końcu to whippet). Ma też świetną motywację na zabawki, ale... niezbyt lubi dyski. I tak jest lepiej niż było, kiedyś w ogóle dla niego nie istniały.
Nad wymianą/oddawaniem zabawek na komendę/wpojeniem rudemu zasady, że najlepsza zabawka to ta, którą ja (właściciel) mam w ręce jeszcze pracuję/pracujemy. I jesteśmy na dobrej drodze.
A przeciwwskazania do uprawiania frisbee? Na pewno niezbyt wysoka świadomość ciała Mango i moja nieumiejętność rzucania dyskiem. Poza tym póki co Manguś nie umie (a raczej nie chce/nie wie, że tego od niego wymagam) łapać frisbee w locie, zawsze czeka, aż upadnie na ziemię. Do tego wszystkiego dochodzi mój brak wiedzy na temat owego i innych sportów, zdecydowanie przydałby się ktoś, kto by nas poprowadził, pomógł. Niestety, nikogo takiego nie znam, a w okolicy nie ma żadnych klubów dogfrisbee. Za to może uda mi się kiedyś załapać na jakieś semi - przede wszystkim chciałabym poćwiczyć rzuty. Albo, o!, obóz frisbee dla początkujących, byłoby świetnie.
Się zobaczy. ☺
Agility - czemu nie? Jak najbardziej widzę Mango w tym sporcie, ale... nie bardzo widzę siebie. Z drugiej strony klub (a planuję za jakiś czas nas zapisać) otwiera przed nami nowe możliwości. Cóż, poczekamy, zobaczymy. A nuż odnajdziemy się w agility? ☺
Coursingi, czyli terenowe wyścigi chartów to świetna sprawa; dla whippeta z pasją do biegania, takiego jak Mango - rewelacja! Planujemy spróbować. Niestety, Mango w towarzystwie innych psów strasznie się ekscytuje (np. szczeka, ciągnie na smyczy, jednym słowem wariuje). W wakacje będziemy uczęszczać na szkolenie z podstawowego posłuszeństwa, jak dobrze pójdzie, pomyślimy o coursingach.
Bardzo podoba mi się flyball. Mango pewnie czułby się w tym sporcie jak ryba w wodzie, ale (o czym już wspominałam) rudy bzikuje przy psach plus musielibyśmy dopracować aportowanie, choć to akurat najmniejszy problem.
Dogtrekkingi - kiedyś na pewno w jakimś wystartujemy. ☺
Natomiast obedience to (niestety) kompletnie nie nasza bajka: oboje jesteśmy niecierpliwi i łatwo wpadamy we frustrację. Najwyżej moglibyśmy spróbować swoich sił w rally-o, chociaż Mango z pewnością nigdy nie zostanie mistrzem posłuszeństwa.
Oczywiście istnieją również inne psie sporty, takie jak dog diving, bikejoring, IPO czy dummy. Jednakże nie będę o nich wspominać, gdyż nawet gdybym bardzo tego chciała - Mango (w większości) się w nich nie odnajdzie. A przecież w sporcie liczy się dobra zabawa oraz szczęście obu stron - człowieka i psa.

Czytaj więcej »

Liebster Blog Award #2

O co chodzi?
Opis zabawy: Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.

Za nominację dziękuję Anecie i Riko.

1. Ulubiony gadżet psiarza?
Znaczy mój? Myślę, że nerka (saszetka).

2. Jaka jest najbardziej irytująca wada u Waszego psa (psów)?
Łatwe wpadanie we frustrację.

3. Mój pies najbardziej lubi...
Bieganie. I... mnie. ☺

4. Najważniejsza komenda na świecie według Was to...?
Mango, wracaj! - czyli przybieganie na zawołanie, choć, niestety, rudy nie ma go w stu procentach opanowanego.

5. Co zadecydowało, że to właśnie ten pies zamieszkał z Tobą?
Szczerze? Jego wygląd. To taki śliczny pręgusek. ☺
O wyborze rasy, hodowli i miotu pisałam tu.

6. Twoje 3 ulubione rasy?
Nie wiem, chyba whippet, border collie i saluki.

7. Planujesz zakup jakiegoś psiego produktu?
Owszem, i to niejednego. ☺ W najbliższych planach jest ta zabawka. ☺

8. Za co najbardziej kochasz swojego czworonoga?
Za to, że jest. Za jego bezinteresowną miłość i oddanie.

9. Czy uprawiasz jakiś sport ze swoim psem?
Jeszcze (!) nie.

10. Co najbardziej lubi jeść Twój pies?
Hm, suszki?

 
11. Co robicie w wolnym czasie?
Chodzimy na spacery, trenujemy posłuszeństwo, sztuczkujemy, bawimy się, leniuchujemy...

Nominuję:
- Alicję, Chrupka, Syriusza i Mishę;
- Paulinę, Hippisa i Livaia;
- Karolinę i Teenę;
- Wanesę i Czarka;
- Kasię i Cookiego;
- Dominikę i Kentucky'ego;
- Natalię, Tosię i Ginny;
- Martę i Taylę;
- Natalię i Syriusza;
- Asię, Bibę, Yumę i Twiggy;
- Natalię i Lucky'ego.

Moje pytania:
1. Dlaczego nazwałeś/aś swojego psa/psy tak, a nie inaczej? Nad jakimi imionami się zastanawiałeś/aś?
2. Twoje największe marzenie związane z psami?
3. Twoja ulubiona rasa... kota?
4. Twoja wymarzona podróż z psem/psami?
5. Twoje ulubione czasopismo o tematyce kynologicznej?
6. Twoja ulubiona książka... uwaga!... Niezwiązana z psami?
7. Sztuczka/komenda, którą Twój pies/psy wykonuje/ą najchętniej?
8. Ulubiona sucha karma Twojego psa/psów?
9. Twoja ulubiona rasa charta?
10. Twoje życiowe motto?
11. Hm... Twój ulubiony owoc? ☺




 

Czytaj więcej »